آیا خداوند به اثرگذاری سحر و جادو رضایت داده است؟

به گزارش خبرگزاری حوزه، سحر و جادو از موضوعاتی است که همواره پرسش‌ها و ابهاماتی درباره تأثیر آن بر زندگی انسان مطرح بوده است؛ به‌ویژه درباره ارتباط آن با جن و آسیب‌رساندن به دیگران.

رابطه قدرت خداوند با اثرگذاری رمال و دعانویس به کمک جن

برای پاسخ، باید بین دو چیز تفاوت بگذاریم: «اذن خدا» و «رضایت خدا». این دو یکی نیستند.

خیلی از اتفاق‌هایی که در عالم رخ می‌دهد، مورد رضایت خدا نیست، اما خداوند به انسان اختیار داده و اجازه داده در محدوده‌ای که برای دنیا قرار داده شده، کارهای خوب یا بد انجام دهد.

مثلاً خداوند به انسان قدرت زبان داده است؛ اما همین انسان می‌تواند با زبانش به کسی تهمت بزند یا دل دیگری را بشکند. آیا خدا از تهمت و آزار راضی است؟ قطعاً نه؛ اما برای اینکه انسان موجودی مختار باشد، قدرت انتخاب و عمل را از او نگرفته است.

در مورد سحر و آسیب‌های این‌چنینی نیز قرآن اصل تأثیر سحر را در مواردی مطرح کرده و در عین حال یک نکته بسیار مهم را روشن کرده است. درباره کسانی که از سحر برای آسیب‌زدن استفاده می‌کردند، می‌فرماید:

«وَمَا هُم بِضَارِّینَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ»؛ آنان با سحر نمی‌توانند به کسی زیان برسانند مگر به اذن خدا.(بقره / ۱۰۲)

اما این «اذن» به معنای رضایت خدا از کار جادوگر نیست؛ بلکه یعنی هیچ موجودی در عالم، قدرت مستقل و خارج از قلمرو قدرت خدا ندارد. جادوگر، جن، انسان، بیماری، سم و حتی اسباب طبیعی، هیچ‌کدام در برابر خدا صاحب قدرت مستقل نیستند. اگر اثری هم از آنها دیده می‌شود، در نهایت در چارچوب نظامی است که خداوند برای عالم قرار داده است.

برای مثال آتش می‌سوزاند، اما آتش خدای جهان نیست. خداوند خاصیت سوزاندن را در آتش قرار داده، ولی این به معنای رضایت خدا از هر آتش‌سوزی نیست. همان‌طور که اگر کسی خانه دیگری را عمداً آتش بزند، نمی‌گوییم چون خدا اجازه داده آتش اثر کند، پس خدا از کار آن شخص راضی بوده است!

خداوند هم به انسان اختیار داده، اما اختیار به معنای قدرت نامحدود نیست؛ ممکن است کسی از این اختیار برای سحر یا کمک گرفتن از جن و آسیب‌رساندن به دیگران استفاده کند، اما در برابر انتخاب خود مسئول است و خداوند نیز به این کار راضی نیست.

بنابراین، نه دعانویس و نه جن قدرتی مستقل از خدا ندارند و آسیب‌رساندن آنها نیز خارج از اراده و قدرت الهی نیست؛ همان‌طور که وجود دزدی در جهان، به معنای رضایت خداوند از دزدی نیست.

و این را هم باید بدانیم که خداوند انسان را در برابر این آسیب‌ها بی‌پناه نگذاشته و در قرآن و روایات، راه‌های در امان ماندن از آنها را معرفی کرده است؛ توجه به خدا و مداومت بر اذکار و دعاهای مأثور، از جمله خواندن سوره‌های فلق و ناس و بسیاری از اعمال و دعاهای دیگر، می‌تواند انسان را از آثار و آسیب‌های این موجودات و افراد شرور دور نگه دارد. بنابراین، مؤمن به جای گرفتار شدن در ترس، باید به خدا تکیه کند و بداند هیچ نیرویی مستقل از اراده او نمی‌تواند به انسان ضرر برساند.